سلام! من امروز قسمتي از كتاب شيطان و دوشيزه پريم نوشته پائولو كوئيلو نويسنده مشهورو براتون ميزارم كه ميشه گفت يك داستان كوتاهه! لذت ببربد!

را ه بهشت

من بعد از مدت مدیدی دوباره برگشتم با شعری بسیار زیبا از اعتصامی که فکر میکنم کمتر کسی شنیده باشه! امیدوارم لذت ببرید!                               

زندگی یعنی چکیدن                      همچو شمع از گرمی عشق

زندگی یعنی لطافت                      گم شدن در نرمی عشق

زندگی یعنی دویدن                      بی امان در وادی عشق

رفتن و آخر رسیدن                      بر در آبادی عشق

این پست در مورد نامه ی چارلی چاپلین به دخترشه دلقک پیری که با این نامه نشون داد که روحش چقدر بزرگه!(این نامه در ردیف بهترین نامه های دنیا قرار گرفته)اگر نخونید فکر میکنم ضرر کنید!درسته که نسبتا طولانیه ولی ارزششو داره!(ویرایش= پویا)

ژرالدین ! دخترم،

اینجا شب است... شب نوئل؛ در قلعه ی کوچک من همه ی این سپاهیان بی سلاح خفته اند، نه تنها برادر و خواهر تو ، حتی مادرت. به زحمت توانستم بی آنکه این پرندگان خفته را بیدار کنم خود را به این اتاق کوچک نیمه روشن ، به این اتاق انتظار پیش از مرگ برسانم .

من از تو بس دورم خیلی دور... اما چشمانم کور باد اگر یک لحظه تصویر تو را از چشم خانه ی من دور کنند؛تصویر تو آنجا روی میز هم هست ،تصویر تو اینجا روی قلب من نیز هست ، اما تو کجایی؟  آنجا در  پاریس افسونگر بر روی صحنه ی پر شکوه  شانزه لیزه می رقصی ؛ این را می دانم، و چنان است که گویی در این سکوت شبانگاهی آهنگ قدم هایت را می شنوم، و درین ظلمات زمستانی برق ستارگان چشمانت را می بینم . شنیده ام نقش تو در این نمایش پر نور و پرشکوه  نقش آن شاهدخت ایرانی است که اسیر خان تاتار شده، شاهزاده خانم باش و برقص ، ستاره باش و بدرخش ، اما اگر قهقه ی تحسین آمیز تماشاگران و عطر مستی آور گلهایی که برایت فرستاده اند ، ترا فرصت هشیاری داد ، در گوشه ای بنشین ، نامه ام را بخوان و به صدای پدرت گوش فرا دار، من پدر تو هستم ژرالدین! من چارلی چاپلین هستم ! وقتی بچه بودی شبهای دراز به بالینت نشستم و برایت قصه ها گفتم : قصه ی زیبای خفته در جنگل،قصه ی اژدهای بیدار در صحرا ، خواب که به چشمان پیرم می آمد طعنه اش می زدم و می گفتم: برو! من در رویای دخترم خفته ام ، رویا می دیدم ژرالدین، رویا...رویای فردای تو ، رویای امروز تو...

بقیه ی نامه در ادامه ی مطلب...

نازنین آمد و دستی به دل ما زد و رفت
 پرده ی خلوت این غمکده بالا زد و رفت
 کنج تنهایی ما را به خیالی خوش کرد
 خواب خورشید به چشم شب یلدا زد و رفت
 درد بی عشقی ما دید و دریغش آمد
 آتش شوق درین جان شکیبا زد و رفت
خرمن سوخته ی ما به چه کارش می خورد
که چو برق آمد و در خشک و تر ما زد و رفت
رفت و از گریه ی توفانی ام اندیشه نکرد
 چه دلی داشت خدایا که به دریا زد و رفت
 بود ایا که ز دیوانه ی خود یاد کند
 آن که زنجیر به پای دل شیدا زد و رفت
 سایه آن چشم سیه با تو چه می گفت که دوش
 عقل فریاد برآورد و به صحرا زد و رفت

یک دامن گل
                                  

چون درخت فروردین، پر شکوفه شد جانم؛
دامنی ز گل دارم، بر چه کس بیفشانم؟
ای نسیم جان پرور، امشب از برم بگذر؛
ورنه این چنین پرگل تا سحر نمی مانم.
لاله وار خورشیدی در دلم شکوفا شد؛
صد بهار گرمی‌زا  سر زد از زمستانم.
دانه امید، آخر، شد نهال بارآور:
صد جوانه پیدا شد از تلاش پنهانم.
پرنیان مهتابم در خموشی شبها؛
همچو کوه پابرجا، سر بنه به دامانم.
بوی یاسمن دارد خوابگاه آغوشم؛
 رنگ نسترن دارد شانه های عریانم.
شعر همچو عودم را آتش دلم سوزد:
موج عطر ازان رقصد در دل شبستانم.
کس، به بزم میخواران، حال من نمی‌داند،
زان که با دل پرخون، چون پیاله خندانم.
در کتاب دل، سیمین، حرف عشق می‌جویم؛
روی گونه می لرزد سایه‌های مژگانم...

بوی جوی مولیان آید همی                   یاد یار مهربان آید همی

بقیه در ادامه مطالب!

تا شقایق هست زندگی باید کرد

 

شاید انروز که سهراب نوشت:تا شقایق هست زندگی باید کرد خبری از دل پر درد گل یاس نداشت باید اینجوری نوشت:هر گلی هم باشی چه شقایق چه گل پیچک و یاس زندگی اجبارست

تا شقایق هست زندگی باید کرد!

این شعر خیلی طولانی ولی خیلی زیباست!

باز هم پرهام!

تا شقایق هست زندگی باید کرد!

البته این شعر بسیار طولانی است ولی بسیا زیباست!

بازهم از طرف پرهام!!

 قایقی خواهم ساخت

خواهد انداخت به آب.